Een redesign begint meestal omdat de site of het product gedateerd aanvoelt. Het eindigt met een nieuwe visuele taal, een nieuwe set componenten, en een conversie die ongeveer staat waar hij stond — soms lager, omdat een vertrouwde interface werd vervangen door een onbekende en niemand mat welke onderdelen wél werkten.
De reden is dat het uiterlijk de opdracht was. Niemand stelde vast bij welke stap mensen vastliepen, wat ze probeerden te bereiken, of welke elementen van de oude interface het resultaat droegen. Ontwerpbeslissingen werden dus op smaak genomen, en dat is onweerlegbaar en daarmee ontoetsbaar.
De andere veelvoorkomende misser is het spiegelbeeld: prachtige ontwerpbestanden die niet te bouwen zijn zoals getekend, of die veertig knopvarianten beschrijven zonder systeem erachter. Ontwerp dat de realisatie negeert, wordt een onderhandeling tijdens de ontwikkeling, en die onderhandeling wordt meestal gewonnen door wat het snelst gaat.